INVISIBLE ME.

edit @ 22 Jan 2012 21:35:19 by ljmiolleh

WOONSEOP :)

"ฮยอง...ฮยองฮะ...โยซอบบี้~"
 "อือ...."ชายหนุ่มใบหน้าเรียวเล็กหน้าถนุถนอมครางเสียงต่ำให้กับต้นเสียงที่ดังขึ้นข้างๆใบหู ในขณะเขาคิดว่าคงกำลังฝันอยู่นั้นเอง ร่างบางก็รู้สึกถึงสัมผัสเบาๆที่แก้มใสของตน
สัมผัสที่เหมือนรีมฝีปากของใครบางคน....ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนค่อยๆลืมขึ้นช้าๆ ".....!!!!!"
 "มอร์นิ่งคิส^^"
 "ใครให้นายเข้ามา!!!"
 "ออมม่า ฮยองตื่นเเล้วฮะ"ร่างสูงไม่สนใจคำตอบของร่างบางเเต่กลับตะโกนเรียกผู้เป็นของร่างบางอีกด้วยซ้ำ "ตายละ เเหม ดงอุน ลูกเก่งจริงๆ.....อุตส่าห์ปลุกลูกชายหัวแก้วหัวเเหวน
ของเเม่ให้ตื่นได้เย้นนี้เเม่จะเลี้ยงข้าวเเล้วกันน้ะจ๊ะ"ผู้เป็นเเม่เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีร่าเริง "ความลับฮะ :)"

 ณ โรงเรียน

 "นายไม่จำเป็นต้องมาตามติดฉันวอแวขนาดนี้ก็ได้นี่...."โยซอบเอ่ยก่อนจะเดินทิ้งห่างร่างสุงข้างหลัง เเต่กลับไม่เป็นผลเมื่อร่างสูงนั้นอย่างเดินตามมาประชิดขึ้น ที่ทั้งสองคนสนิทกันขนาด
นี้เป็นเพราะบ้านของทั้งสองนั้นอยู่ห่างกันไปไม่กี่หลัง เเละ ครอบครัวของทั้งสองเองก็สนิทกันมาก แต่กลับมีเพียงโยซอบที่รำคานเด็กคนนี้ รำคานที่ตัวโตเกินไป รำคานหล่อกว่าเขาเกินไป
รำคานที่สูงกว่าเขา รำคานที่ชอบมาวอเเวกับชีวิตของเขา "ฮยอง~ ผมอยากให้ฮยองมาสอนพิเศษผมน้ะ^^"ร่างสูงเอ่ยก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระวิบข้างๆใบหูของร่างบาง
 "พูดดีๆไม่ได้หรือไงทำไมต้องใกล้ขนาดนี้ด้วย!!"ร่างบางตะคอกก่อนจะเดินผละออกมา
 " : ) "
 "เเละฉันก็ไม่สอนนายด้วย ขี้เกียจ!"ร่างบางเอ่ยก่อนจะวิ่งขึ้นตึกเรียนไป "เข้าทางเจ้าตัวไม่ได้ ก้เข้าทางเเม่ไม่เห็นยาก"ร่างสุงเอ่ยก่อนจะเดินเเยกไปอีกทางพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า

 "แม่ฮะ..ผมกลับมาเเล้ว"โยซอบเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับเสียงเหนื่อยอ่อน ทั้งยังไม่มีเสียงตอบรับจากคนเป็นเเม่ ซึ่งเดาได้ไม่ยากว่าเะอคงออกไปซื้อกับข้าวเป็นเเน่ รองเท้านักเรียนสีดำขลับ
ถูกถอดไว้ไม่เป็นทาง สายตากลมโตเหลือบไปเห็นรองเท้าหนังสีดำขลับอีกคู่วางทิ้งไว้อย่างเป็นระเบียบในตู้ เเละ แน่นอน...มีใครอีกคนที่ไม่ใช่เค้าอยู่ในนี้....
 
 ปึง!!

 "อันยองงง~"
 "ออกไปจากห้องฉัน เเละ บ้านฉัน"โยซอบเอ่ยเสียงเเข็ง แต่คนตัวสูงตรงหน้ากลับยิ้มกว้าง "มีอะไรตลกรึไง?"
 "ฮยองไม่เห็นโน้ตหน้าห้องเหรอ?"ดงอุนเอ่ยขึ้น ร่างบางเอีงคอด้วยความสงสัยก่อนจะเอื้อมไปหยิบโน้ตที่แปะไว้หน้าประตูห้องของเขา มาอ่าน...ลายมือที่คุ้นตาของเขา ลายมือของเเม่
กับประโยคที่ไม่อยากพบเจอเลยจริงๆ  'แม่ต้องไปทำธุระต่างประเทศ ฝากบ้านด้วยนะ เเม่ให้ดงอุนเขามาอยู่เป็นเพื่อน เเละ ลูกก็ต้องสอนพิเศษเขาด้วยนะ น้องเขาขยันดี ช่วยน้องเขานะลูก~'

 "........."
 "ยังไงดีฮะฮยอง"
 "เรื่องของนายเหอะทำอะไรก็ทำ"โยซอบเอ่ยด้วยท่าทีเหนื่อยใจ ก่อนจะหันหลังเดินไปอีกทาง หากเเต่ว่ากลับมีมือหนา คว้าเเขนเรียวสวยเอาไว้เเน่น "ปล่อยได้ป้ะ อย่ามายุ่ง"ร่างบางเอ่ย
ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
 "ฮยองบอกไม่ใช่เหรอว่าทำอะไรก็ทำ"
 "ใช่ฉันบอก....."

 หมับ!

 "นาย...!!"โยซอบร้องลั่นเมื่อตนถูกเเขนเเกร่งกระชากให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด "อย่าเปลี่ยนคำพูดก็เเล้วกัน...."ร่างสูงเอ่ยก่อนจะส่งยิ้มกว้างไปให้ รอยยิ้มที่เขาเคยเห็นมันทุกวัน เเต่พอมอง
ใกล้ๆ กลับทำให้ใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะราวกับคนบ้า...."นายปล่อยฉันนะ..."
 "ปากไม่ตรงกับใจเลยน้ะ...."ร่างสูงเอ่ย
 "....."

 พลั่ก!!

 "ย๊า! มันเจ็บ....."ร่างบางร้องลั่นเมื่อถูกร่างสูงผลักจนติดกำเเพงหากเเต่ว่าตนนั้นยังไม่ทันพูดจบประโยคริมฝีปากเรียวสวยกลับจู่โจม ริมฝีปากของร่างบางอย่างรวดเร็ว "อ...อื้อ!!" ร่างบางที่
ร้องลั่นก่อนจะพยายามผลักร่างสุงออกไป ทว่ายิ่งออกเเรงผลักมากเท่าไหร่ จูบนั้นกับยิ่งเเนบเเน่มากเท่านั้น..... ใบหน้าของร่างบางเปลี่ยนเป็นสีเเดงจัดพร้อมกลับน้ำตาที่คลอเบ้า...
 
 "อือ..."ร่างสูงครางออกมาด้วยความพอใจ ลิ้นหนาค่อยๆแทรกเข้าไปเก็บเกี่ยวความหอมหวานอันยากที่จะต้านทานได้ของร่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ ใบหน้าหล่อคม
ซุกไซร้ที่ต้นคอขาวงามระหงษ์ของร่างบางช้าๆ ก่อนจะฝากคิสมาร์กเอาไว้ทั่วต้นคอ "อ...อื้อ...ฮึก....ได้โปรดหยุดเถอะ.."โยซอบร้องขอร่างสุงที่กำลังรุกหนักขึ้นเรื่อยๆ น้ำตาใสไหลรินออกมาช้าๆ
จนหยดลงที่ใบหน้าของร่างสูงที่กำลังผละออกจากร่างบางช้าๆ....

 "ขอโทษ...ขอโทษจริงๆ...."ดงอุนเอ่ย
 "นายออกไปได้ไหม...."โยซอบเอ่ยเสียงสั่นเทา
 "....อือ...."ร่างสูงเดินหันหลังออกจากห้องของร่างบางช้าๆโดยไม่ลืมที่จะหันกลับไปมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่ยืนอยู่หน้าประตู "ขอโทษจริงๆนะฮยอง"
 "พอเถอะไม่ต้องพูดเเล้ว"โยซอบเอ่ยก่อนจะปิดประตูใส่ร่างสูงทันที  ..มือเรียวสวยค่อยๆสัมผัสที่อกข้างซ้ายของตัวเองช้าๆ.....อกข้างซ้ายที่ก้อนเนื้อข้างในมันกำลังเต้นผิดจังหวะ
ตั้งเเต่เห็นรอยยิ้มของคน คนนั้น การกระทำของคน คนนั้น... มันเกิดอะไรขึ้นกันน้ะ....

 
 วันต่อมา

 "อือ...."ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าเมื่อพบว่าเเสงเเดดยามเช้าได้ส่องเข้าที่ใบหน้าของเขาพอดี ขาเรียวสวยค่อยสัมผัสพื้นห้องที่เย็นยะเยือกช้าๆ  ใบหน้าอ่อนหวานหันไปสำรวจตัวเองที่
กระจกบานสวย ก่อนจะพบรอยเเดงเป็นจ้ำที่ปรากฏชัดเจนบนต้นคอ....มันปรากฏชัดเจนพอกับหัวใจของเขาที่เต้นไม่เป็นจังหวะ "เลิกมองๆ เลิกคิด! :("ร่างบางบ่นกับตัวเองเบาๆก่อนจะเดินไปยัง
ประตุห้องเเล้วเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว

 ตุบ!

 "เหวอ!!!"ร่างบางร้องลั่นเมื่อทันทีที่เปิดประตูกลับมีร่างของคนหงายลงมา "ด....ดงอุน?"โยซอบเอ่ยขึ้น เมื่อสังเกตใบหน้าของคน คนตรงหน้าดีดี.... หมายความว่าร่างสูงนั่งพิงประตูตรงนี้
เเละผล็อยหลับไปทั้งคืน...ร่างบางค่อยๆเอื้อมมือลงใบสัมผัสพื้นกระเบื้องทีเย็นยะเยือกเพราะอากาศหนาวช้าๆก่อนจะชักมือหนี "ย...เย็นจะตาย"

 "ย...ย๊า ตื่น!!"ร่างบางเอ่ยก่อนจะสะกอดคนตรงหน้าที่หลับสนิท ".......ชิ! คนบ้าอะไรตอนหลับยังหล่อ...."ร่างบางบ่นอุบอิบก่อนจะลากคนตรงหน้าเข้ามาในห้องของตนช้าๆ เขาไม่ใจดำพอที่
จะปล่อยให้คนที่มีเเค่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์นอนหนาวตายหรอก... "......เเถมยังหลับลึกจนเกินมนุษย์ด้วย"โยซอบบ่นร่างสูงที่หลับสนอทในขณะที่ตนเองยังโดนลากอยู่  ร่างบางค่อยๆพยุงร่างสุงขึ้น
บนเตียงช้าๆ ทว่าความสูงที่ต่างกันเกินไปนั้นเป็นอุปสรรคเอามากๆ

 พลั่ก!!!หมับ!!!!

 ".......!!!!"
 "กูดมอร์นิ่ง :)"ร่างสูงเอ่ยขณะที่ทิ้งตัวลงไปบนเตียงก่อนจะดึงร่างบางลงมาด้วย "นายตื่นตั้งเเต่เมื่อไหร่?!!"ร่างบางที่อยุ่ในอ้อมกอดของร่างสูงร้องลั่น
 "ตั้งเเต่คนบ้าอะไรหลับยังหล่อ"
 "ย๊าาาา!!!"
 "ฮยองมีใจให้ผมแล้วสินะ"
 "บลาๆๆๆๆ แบล่บบบๆ ฉันไม่รู้ๆๆๆ"โยซอบร้องลั่น "วันนี้สอนพิเศษผมด้วยนะครับ แล้วสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเเน่นอน^^"ร่างสุงเอ่ยก่อนจะชูสามนิ้วสาบานร่างบางทั้งๆที่ยังนอนอยุ่
บนเตียงอุ่น "เออ!!"

 
 "ฮยองสอนอะไรผมไม่เข้าใจ -o-"
 "ย๊า! ฉันสอนนายรับที่สามเเล้วนะ"
 "ก็ไม่เข้าใจ"
 "ก็ไม่ต้องเรียน"
 "ก็ดีน้ะ....ถ้าไม่ต้องเรียนเราต้องทำอะไรละฮะ?"ร่างสุงเอ่ยก่อนจะเขยิบเข้าไปใกล้ร่างบาง ก่อนจะโน้มใบหน้าเจ้าเล่ห์เข้าไปใกล้ๆร่างบาง  จนลมหายใจอุ่นๆของเขาสัมผัสที่ใบหูของโยซอบ
เบาๆ "ย๊า ออกไปไกลๆ! ฉันจะสอนต่อก็ได้!!"
 "ขอจุบทีนึงได้มั้ย ไว้งั้นเดี่ยวเรียนไม่รู้เรื่อง...~"
 "นาย...อุ๊บ!!!O//////O"ยังไม่ทันได้พูดอะไร ริมฝีปากของร่างสูงก็กดทับริมฝีปากของร่างอย่างรวดเร็ว ทั้งยังเป็นสัมผัสที่นุ่มนวลราวกับปุยนุ่นอีกด้วย ไม่นานร่างสุงก้ถอนริมฝีปากออก ก่อนจะ
คลี่ยิ้มกว้าง "ฮยองจูบผมตอบ"
 "หะ? ฉันทำแบบนั้นเหรอ?"
 "อือ..ลองอีกทีมั้ยละ"
 "ไม่ต้อง ฉันจะสอน นายต้องเรียน!!!!!! (.////////.  "

 ติ๊งตอง

 "หะ ใครมานะ? =O=?"โยซอบเอ่ยขึ้นกับร่างสูงในขณะที่ตนกำลังตรวจคำตอบให้ดงอุนอยู่ "อ่อ...ไปรษณีย์เปล่า?" ร่างสุงเอ่ยก่อนจะวิ่งลงไปข้างล่าง อย่างรวดเร็วเพราะกลัวคนข้างนอกนั้น
จะรอนาน "ฮะ?......ฮโยมิน?"
 "เห็นปะป๊านายบอกว่าอยู่บ้านนี้เลยมาหานะ บ้านใครเหรอ?^^"
 "เอ่อ..."
 "ใครมาเหรอ ดงอุน?"โยซอบเอ่ยขึ้นก่อนจะ หันไปมองหญิงสาวหน้าจิ้มลิ้มตรงหน้า "ว้าว สวัสดีค่ะ ฮโยมินเองค่ะ จะเป็นการรบกวนมั้ยถ้าจะขอคุยกับดงอุนสักแปปนะคะ"หญิงสาวเอ่ยขึ้น
ก่อนจะส่งยิ้มกว้างไปให้ "อ่อ...ตามสบาย...."ร่างบางเอ่ยก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัว

 "มาทำไม?"
 "ฉันคิดถึงนายนะสิ่"หญิงสาวเอ่ยก่อนจะกอดร่างสุงเเน่น "ออกไป...บอกแล้วไงฉันมีคนที่ชอบอยุ่เเล้ว" ร่างสูงเอ่ยก่อนจะเหลือบมองไปอีกทาง เขาเลือกที่จะไม่มองหญิงสาวขี้ตื้อ น่ารำคาณ
คนนี้ "ผู้ชายคนนั้นนะเหรอ?.....มีดีตรงไหน มีหน้าอกอย่างฉันหรือเปล่า...แล้วเวลามีอะไรกันน้ะ.....สนุกได้ครึ่งนึงเหมือนที่เคยทำกับฉันมั้..."
 "หุบปาก!!"ร่างสุงตะคอกลั่น สิ้นเสียงร่างสูง ฮโยมินกละบกระชากเสื้อเชิ้ตของร่างบางก่อนจะกดริมฝีปากของตนลงบนริมฝีปากของร่างสุงอย่างรวดเร็ว มือเรียวสวยผลักร่างสูงจนชิด
กำแพง ก่อนจะกอดร่างสุงเเน่น จนระหว่างร่างกายของทั้งสองเเทบไม่มีช่องว่างให้เห็น

 พลั่ก!

 "ไปให้พ้นๆ....ผู้หญิงตัณหาจัดอย่างเธอนะฉันไม่ต้องการ"ร่างสูงผลักร่างบางออก
 "......ไอโง่!ใครๆเขาก็อยากได้ฉันกันทั้งนั้น...อย่าโง่ไปหน่อยเลย!!"ฮโยมินตะคอกร่างสุงลั่น "อะไรของเธอนะ...มาทำเรื่องบัดสีในบ้านคนอื่นเเล้วยังทำเสียงดังอีก..."โยซอบเอ่ยขึ้นก่อนจะ
ตรงเข้าไปหาหญิงสาวช้าๆ "เเล้วเธอเกี่ยวอะไร?"
 "เกี่ยว...ตรงที่นี้คือบ้านฉัน"
 "....."
 "และ ผุ้ชายคนนี้เป็นของฉัน ^^~"
 "....!!!"
 "หึ...เชิญอยู่รักกันให้ตายไปเลย"ฮโยมินเอ่ยก่อนจะฟึดฟัดออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว
 "...........หัดพาผุ้หญิงเเบบนี้เข้าบ้านตั้งเเต่เมื่อไหร่.?"โยซอบเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย "ไม่ได้ตั้งใจ ก็ให้ท่า ผมก็เเค่จัดให้เอง...~ แต่ประโยคก่อนหน้านี้อยากฟังใหม้อีกทีจังเลยอะฮยอง"ร่างสุงเอ่ย
ก่อนจะยิ้มกว้าง "อะไรฉันไม่เห็นจะจำได้...."

 "ฮยองไม่บอกผมจะไปง้อยัยนั่น"
 "เรื่องของนาย"ร่างบางเอ่ย ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้อง "ฮโยมีรออฉัน...ก่...."
 "ถ้าฉันให้ท่าเเบบยัยนั่นนายจะชอบฉันรึไง?"โยซอบเอ่ยตัดประโยคของร่างสูงด้วยใบหน้าเเดงจัด "ไม่ชอบ..."ร่างสุงเอ่ย "แต่รักเลย...." ดงอุนเอ่ยต่อ ก่อนจะตรงเข้าไปกอดร่างบางเเน่น
ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะสัมผัสกันช้าๆ.... "บนห้องดีกว่ามั้ยฮยอง?"ร่างสุงเอ่ยก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นมาในอ้อมกอดอย่างระมัดระวัง

 .
 .
 .
 .
 .
 .

edit @ 15 Sep 2011 09:14:58 by Riku vincent``