[SF]Title : Synchronization100% [표탤(블락비)] PART2

posted on 18 Feb 2012 23:54 by elf13vengeance in Fiction

Title : Synchronization100% PART2

Writer@ljmiolleh

Couple : PYOTAEIL OF BLOCK B

วันต่อมา

 

                “..........”

                “.........”

                “.........”

                “.........ไง ฮยอง”หลังจากที่แทอิลและพีโอยืนจ้องหน้ากันอยู่นานกลายเป็นร่างสูงที่ต้องเอ่ยทักคนตรงหน้าเอง  ก่อนจะส่งยิ้มกว้างไปให้คนตรงหน้า “นาย....”

                “หือ?”

                “ปลา....”

                “ปลา? ปลาทำไมอีกอ่ะ? ก็ไม่ได้ไปยุ่งแล้วนี่นา”ร่างสูงบ่นก่อนจะทำหน้างง  ร่างบางไม่ตอบอะไรแต่กลับร้องไห้ออกมาแทน “ฮ...เฮ้ย!!อย่าร้องดิ่ เดี๋ยวคนก็หาว่าฉันแกล้งนายหรอกฮยอง!”พีโอเอ่ยก่อนจะลากแทอิลมาที่สวนสาธารณะข้างๆตึกคณะของตน

                “เป็นบ้าอะไรเนี่ย? จู่ๆเดินเข้ามา บ่นปลา ปลา ปลา แล้วก็ร้องไห้เนี่ย!!?”

                “ปลาในตู้มันตายอะ!!!! ฮึก”

                “เอ้า! แล้วไงอะ?”

                “นายทำมันใช่ไหม นายไม่ชอบฉันนายก็เลยทำปลาพวกนั้นใช่มั้ย คนนิสัยไม่ดี!!!”แทอิลร้องไห้เหมือนเด็กก่อนใช้กำปั้นเล็กๆของตนทุบหน้าอกของร่างสูงอย่างแรง

 

                หมับ!!

 

พีโอที่หมดความอดทนรวบแขนทั้งสองข้างของร่างบางไว้ในมือเดียวก่อนจะคว้าตัวร่างบางเข้ามาใกล้ๆ สีหน้าของร่างสูงแสดงออกถึงความโกรธ “อย่าโทษใครทั้งๆที่ไม่มีหลักฐาน....ฉันไม่ได้ทำอะไรสักนิด เลยทำตัวน่ารำคานได้แล้ว”ร่างสูงเอ่ยก่อนจะผลักร่างบางกระเด็นแล้วหันหลังเดินกลับออกไป

                “นายมันคนนิสัยไม่ดี!!!”แทอิลตะโกนลั่นตามหลังร่างสูงไป แต่กลับมองเห็นแผ่นหลังที่เดินหายไปเรื่อยๆ ทีละนิด..ละนิด...”คนนิสัยไม่ดี....”

 

               

                “เฮ้อ......”ร่างสูงถอนหายใจยาวขณะเดินทอดน่องไปตามทางในหัวก็มีแต่ภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของรุ่นพี่ตัวเล็กลอยไปมา “อะไรว้ะเนี่ย!!”พีโอสบถออกมาเบาๆก่อนจะหยุดยืนอยู่ที่หน้าร้านขายสัตว์น้ำ

                “เอ่อ ต้องการอะไรเป็นพิเศษไหมค่ะ?”หญิงสาวท่าทางใจดีซึ่งเป็นเจ้าของร้านเอ่ยถามขึ้น “อ...เอ่อผม...อ๋อไม่มีอะไรครับ....”ร่างสูงอึกอักก่อนจะเดินออกไป แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวใบหน้าเปื้อนน้ำตานั้นก็ลอยกลับเข้ามาอีกแล้ว

                “คือผมอยากซื้อปลานะครับ!!”

 

                “ขอบคุณน้า พ่อหนุ่ม!!”ใบหน้าอ่อนโยนเอ่ยพร้อมกับส่งถุงพลาสติกที่ใส่น้ำไว้เต็มถึงให้ร่างสูง  ในถุงพลาสติกที่มีน้ำจนล้นนั้น เต็มไปด้วยปลานานาชนิดมากมาย “ฉันกำลังทำอะไรอยู่ว้ะเนี่ย!!?”

 

                วันต่อมา

 

                “เฮ้อ.....”ริมฝีปากเรียวสวยถอนหายใจรอบที่สิบนับตั้งแต่ตนเดินออกจากบ้านมายังมหาลัยในใจกับคิดแต่เรื่องของคนตัวใหญ่ “วันนั้นเราทำเกินไปหรือเปล่านะ...เด็กบ้านั่นอาจจะไม่ได้ทำจริงๆก็ได้...”



지독히도 아프게한 그녀와 비슷한점이 한두개가 아니야
สิ่งที่เธอมีไม่เหมือนกับผู้หญิงคนที่ทำให้ฉันเจ็บแทบตายมีแค่นิดเดียว
볼때마다 두눈을 의심하게
เมื่อไหร่ที่พบเธอ  ก็ไม่เชื่อตาตัวเองเลย


이상하게도 그런 모습에 더끌려
แต่น่าแปลกนะ.. ฉันสนใจเธอมากกว่าเดิมก็เพราะอย่างนั้น
어떻게해
นี่ฉันจะทำยังไงดี



어쩐지 낮설지 않았지 너와 처음 마주할때 

ไม่สงสัยเลยว่าทำไมเธอถึงดูคุ้นตานักในตอนที่เราพบกันครั้งแรก
선명한 이목구비 의외로 단순한게
เครื่องหน้าหวานคม เอาแน่เอานอนไม่ได้ ซื่อ ๆ ไร้เดียงสา
최근 통화목록 절반이 남자인것도
ความจริงที่ว่ากว่าครึ่งของสายล่าสุดที่เธอคุยมีแต่หนุ่ม ๆ
입맞출때 코너로 모는 대담한면도
แถมเธอยังกล้าผลักฉันติดมุมตอนที่เราจูบกันอีกนะ


겉과속이 전부 닮은꼴 판박이야
ทั้งข้างใน ทั้งข้างนอก ทุกอย่างเหมือนกันอย่างกับถ่ายสำเนา
혼란스러운 머리속은 지금 야단이났어
ความคิดสับสนอลหม่านในหัวของฉันนี่ยุ่งเหยิงไปหมด
혹여나 이별하는 과정마저 같을까
กลัวว่าแม้แต่วิธีเลิกยังอาจจะเหมือนกันเลย
(
.. 그냥관둘까?) But 움직이지 않는맘
(ควรถอนตัวดีไหม?) แต่หัวใจกลับไม่ยอมจะเปลี่ยน


어쩜 이리 똑같을까~? 어쩜 이리 똑같을까~?
เป็นไปได้ยังไง..ความเหมือนกันนี้? เป็นไปได้ยังไง..ความเหมือนกันนี้?
만날수록 똑같은걸~
ยิ่งใช้เวลากับเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเหมือนเขามากขึ้นเท่านั้น
다시 찾은 사랑 놓치긴 싫단 말이야 ya ya~!
แต่ก็ไม่อยากจะพลาดความรักที่ได้มาเจออีกครั้ง
한번 해볼래 믿어볼래~
ฉันจะลองดู ฉันจะเชื่อในตัวเธอ

 



                “ห...เห??”ร่างบางร้องออกมาอย่างประหลาดใจเมื่อภายใต้ตึกในคณะของตนกลับเปิดเพลงโปรดของเขาอย่างไม่น่าเชื่อทั้งที่ปกติมักเป็นเสียงตามสายที่น่ารำคาน ทั้งยังจะเป็นปลาในตู้นั้นอีก ที่กลับมีหลากหลายสีหลากหลายชนิดยิ่งกว่าเดิม

                วี้ดด ฟึบ!

                “อะ..เห?”จู่ๆเพลงที่ร่างบางชอบนั้นก็ตัดลงอย่างรวดเร็วก่อนจะตามมาด้วยเสียงของไมค์โครโฟนที่ดังลั่น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกระแอมของใครสักคน.....ซึ่งเป็นเสียงที่มีเอกลักษณ์มากเสียจนร่างบางไม่ต้องเดาเลย “พ..พีโอ?หมอนั่นทำอะไรนะ?”

 

운도 없나봐
ฉันนี่ต้องไม่มีโชคเอาแน่ ๆ
그렇게 고르고 골라도
หลังจากเลือกและเลือกมาเรียบร้อย

(Uh 사서 고생인지)
ทำไมเป็นอย่างนี้อีกแล้ว (Uh ทำไมถึงทำแบบนี้กับตัวเองอีกแล้ว)
(Uh 모양 이꼴인지)
ทำไมเป็นอย่างนี้อีกแล้ว (Uh ทำไมฉันถึงเป็นอย่างนี้)

복도 없나봐
ต้องเป็นพวกอับโชคจริง ๆ นั่นล่ะ
그렇게 당하고 당해도
หลังจากโดนกระทำแล้วกระทำอีก
(Uh 사서 고생인지)
ทำไมเป็นอย่างนี้อีกแล้ว (Uh ทำไมถึงทำแบบนี้กับตัวเองอีกแล้ว)

(Uh 모양 이꼴인지)
ทำไมเป็นอย่างนี้อีกแล้ว (Uh ทำไมฉันถึงเป็นอย่างนี้)
?”

 

                ถึงแม้จะเป็นเพียงท่อนสั้นๆแต่กลับทำให้แทอิลยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้เขาไม่รู้แม้กระทั่งจุดประสงค์ของชายคนนี้ว่าเขาจะร้องเพลงนี้เพื่อใคร แต่เพียงแค่ได้ฟังน้ำเสียงที่ตั้งใจร้องของเขาแล้วกลับทำให้หัวใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างพูดไม่ถูก

                (ฮยอง..) เสียงทุ้มและแหบพร่าดังออกมาจากลำโพง

                “หะ..หา? ฮยองไหน?”และร่างบางก็เหมือนคนบ้าที่ยืนคุยกับลำโพง

                (เออ ฮยองนั่นแหละ แทอิลฮยอง...)

                “ฉัน? เอ่อ.. แฮ่ม!”ร่างบางที่รู้ตัวว่าตนเองกำลังคุยคนเดียวก็รีบเปลี่ยนท่าทีทันทีเพราะเริ่มมีคนมองเขาเยอะมากขึ้นแล้ว

                (เห็นปลานั่นปะ? ซื้อมาคืนให้แล้วนะ ก็บอกว่าไม่ได้ทำแท้ๆ ทำไมถึงซื้อให้ก็ไม่รู้ แล้วอย่ามาร้องไห้งอแงอีกละถ้าตายไป ฉันไม่มีวันทำของที่ตัวเองซื้อมาพังหรอก!)

                “อ๋า ทำไมนายบอกคนอื่นแบบนี้!! TOT เออะ...แฮ่ม!”เก๊กขรึม

                (ฮะฮะ ไม่รู้ทำไมน้ะ พอนึกถึงหน้าฮยองแบบนั้นแล้วก็ไม่กล้าขัดใจ....มันจะเป็นไปได้หรือเปล่าน้ะว่านั้นมันคือความรู้สึก...ชอบ...นะ?)

                “อ..อ...ฮะ? –////[]////-- นายต้องหยอกฉันอีกแน่ๆ”

                (ไม่ได้หมายความว่าชอบเพื่อจะหนีไปให้ไกลแบบเมื่อครั้งที่แล้วหรอกนะ..แต่ชอบเพื่อจะวิ่งเข้าไปอยู่ให้ใกล้ขึ้น...อ๋าก!ไม่รู้แล้วเว่ย ฉันไม่น่าทำมันลงไปเลยจริงๆหวะ....ไม่น่าเลย...ฮะฮะ)เสียงทุ้มนั่นยังออกดังออกมาจากลำโพง  คนตัวเล็กที่ยืนฟังอยู่ข้างล่างกลับรู้สึกถึงใบหน้าที่ร้อนผ่าว หัวใจที่เต้นผิดจังหวะไป สมองและหัวใจที่สั่งการให้พูดอะไรใส่อย่างมันกำลังทำงาน พลันสายตาก็เหลือไปเห็นโทรโข่งสีแดงสดในมือของหญิงสาวคนหนึ่ง “ขอยืมหน่อยนะ...”แทอิลเอ่ยขึ้นกับหญิงสาวตัวเล็กก่อนจะคว้าโทรโข่งในมือของเธอมาโดยไม่รอฟังคำตอบ...

 

            หวอออ หวออ !!

               

                เสียงหวอของโทรโข่งดังขึ้นด้วยความตั้งใจจากร่างบาง “พโย จีฮู!!!!!”ร่างบางกรอกเสียงผ่านโทรโข่งเผื่อหวังที่จะเรียกร่างสูงให้ออกมาข้างนอก และไม่นาน พีโอก็เดินลงมาจากตึกและยืนมองร่างบางด้วยใบหน้าสู้ดีนัก

                “ฉันเกลียดนาย!!”ร่างบางยังคงตะเบงเสียงผ่านโทรโข่งแม้ทั้งสองจะยืนห่างกันไม่กี่เมตร

                “ก็รู้....”

                “ฉันเกลียดตัวฉันเองด้วย.....”

                “......”ร่างสูงมองร่างบางด้วยใบหน้าที่ไม่เข้าใจนัก

                “คนโง่...ฉันเกลียดนายที่ทำให้ฉันใจเต้น”

                “ขอโทษ...”

                “ไอคนโคตรโง่!!!ฉันเกลยีดตัวฉันเองที่บังคับใจให้ไม่ชอบนายไม่ได้!!!!!!!!!!!”

                “!!!?”

                “ฉันชอบนายพโย จีฮู!!!!!”

                “เฮ้ย จริงดิว้ะ?!!!!!!”ร่างสูงเอ่ยตาโตก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดร่างบางแน่น “อ...อื้อ (.//////. “ร่างบางเอ่ยก่อนจะก้มหน้างุดด้วยความเขิน

                “เราเป็นแฟนกันแล้วใช่ปะ?”

                “ค...คงงั้น”

                “ดีใจหวะ”

                “ม...เหมือนกัน (.////. ออกไปได้มั้ยฉันเขิน”

 

                จุ๊บ!

 

                สิ้นเสียงร่างบางไม่ได้เป็นการปลดปล่อยพันธะอย่างใดแต่กลับกลายเป็นริมฝีปากของร่างสูงที่จุมพิตลงบนริมฝีปากบางสวยของร่างบางอย่างรวดเร็ว “นาย!!!! O////////////O”

                “วู้ฮู้!!!!!!”ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้ต่อว่าอะไรร่างสูงกลับมีเสียงโห่ร้องแสดงความดีใจของกลุ่มนักศึกษาที่เห็นเหตุการ์ณดังขึ้นเสียก่อนและแน่นอนต้นเสียงโห่เหล่านี้เป็นปาร์คคยองที่ยืนยิ้มปั้นจิ้มปั้นเจ๋อล้อเลียนร่างบางด้วยท่าทางขี้เล่นตามประสา

 

                “อา...น่าอายจัง...”พีโอเอ่ย

                “ฉันสิต้องอาย!! T/////T”ร่างบางงอแงราวกับเด็กๆ “ฮยองห้ามทำปลาที่ผมซื้อมาตายนะ”พีโอเบ้ปากก่อนจะเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง “นายก็ต้องช่วยฉันดูแลปลาสิ่!!”

                “ขอดูแลคนรักปลาดีกว่า นารักกว่าเยอะ”ร่างสูงเอ่ยก่อจะยิ้มกรุ้มกริ่ม

                “นาย!!”

                “คนรักปลามีทั้งโลกจะร้อนตัวทำไม?”

                “T///T”

                “แต่...ร้อนตัวก็ดีแล้วละเพราะชอบคนรักปลาคนนี้มากที่สุด♥”

                “ไอเด็กบ้า!! -/////////-“

END :)

Comment

Comment:

Tweet